Opgeruimd maakt opgewekt

005-thumbnail boomstronk nieuw leven
In de huiselijke setting is het algemeen bekend: je zult zo nu en dan huishoudelijke activiteiten moeten ontplooien als je een begaanbaar pad wilt houden tussen bed, bank, koelkast en magnetron. (Voor de tv hebben we gelukkig altijd de afstandsbediening nog.)
Gebruik van een stofzuiger en een emmer sop zou je nog wel kunnen afdoen als overdreven perfectionisme, maar vuilnis-, compost-, papier- en glasbak komen er zeker aan te pas.
Op het werk is het al niet anders. Wie zijn bewegingsvrijheid wil behouden, zal daar iets voor moeten doen.
Opruimen.
Of het nou leuk is of niet.
(Meestal niet.)

Wat moeten we dan opruimen? Onze bureaus?
Een uitstekende warming up, maar daarna meteen door naar het belangrijker werk: alles dat niet meer nodig is. Die module die niet langer wordt gebruikt. De al gebouwde functionaliteit die het uiteindelijk toch niet heeft gehaald. De stukken programmatuur waarvoor ook een standaard component bleek te bestaan. Verouderde naamgeving. De overbodig geworden paragrafen in de documentatie.
En nee, dat is niet zonde, in ieder geval niet voor alles dat elektronisch wordt opgeslagen. Weg is immers niet echt weg; indien nodig zoek je het later zo weer op.
Als het versiebeheer goed is geregeld tenminste.

Maar we hebben toch helemaal geen tijd om op te ruimen! We Moeten De Klant Helpen!
De klant zal ons inderdaad niet vragen om de boel netjes te houden, of het nou gaat om hardware, programmatuur of onze interne documentatie. En hebben we alles toch keurig op orde, dan hoeven we er niet op te rekenen dat we daar waardering en complimenten voor zullen krijgen. (De enige kans op: ‘Tjonge, wat heb jij je zaken toch netjes voor elkaar!’, is als je voorganger er wel een heel grote puinhoop van wist te maken en dat bovendien nog vers in het geheugen ligt.)
Over het algemeen kan het de klant niet schelen hoe ordelijk wij ons werk doen, zolang de resultaten maar goed zijn.
En daarom ruimen door ervaring wijs geworden ICT-ers dus op.
Om die goede resultaten te kunnen blijven realiseren.

Want niet opruimen lijkt op het eerste gezicht wel snel en makkelijk, maar er komt al gauw gedonder van:

Het is niet efficiënt
Ik kwam wel eens in een studentenhuis waar de afwas demand driven werd opgepakt. Dat betekende dat degene die wilde koken, op dat moment op het overvolle aanrecht op zoek ging naar de benodigde pannen en ander keukengerei en die dan eerst moest afwassen.
Dus dat was zoeken naar een pan, kraan open en wachten op heet water, zoeken naar de afwasborstel, een aangekoekte pan te lijf gaan, theedoek pakken (eh, misschien toch maar even een schone…), afdrogen.
Nog wat vergeten? Dan alles weer van voren af aan.
Op die manier is het al met al natuurlijk best veel werk. Even door de zure appel heen bijten en alles tegelijk doen, ‘in de batch’, is beslist handiger en sneller.

De boel de boel laten is ook om een andere reden inefficiënt:

Je doet onnodig werk
In een kamer die vol staat met spullen ‘die eigenlijk nog eens weg zouden moeten’, heb je aardig wat af te stoffen.
Ook bij beheer en onderhoud verricht je in een rommelige omgeving soms heel wat onnodig werk. Blijk je ineens de aanpassingen voor de upgrade naar een nieuwe browser- of databaseversie ook te hebben uitgevoerd op die functionaliteit die allang niet meer in gebruik is. En die afgesterde stukken code, zullen we die nu laten zitten of voor de zekerheid toch maar liever meenemen…?
Om nog maar te zwijgen van de keren dat je iets hebt gemaakt dat er eigenlijk al was, omdat je het overzicht niet meer helemaal had. En daarna heb je het maar zo gelaten – het was immers nog meer werk om het weer weg te halen.
Dikke kans dat dit bij een volgende gelegenheid weer extra werk oplevert.

In zo’n eh… organisch gegroeide omgeving loop je ook tegen het volgende aan:

Je kunt geen nieuwe collega’s inwerken
Als je zelf al nauwelijks meer iets kunt vinden, hoe moet je anderen het reilen en zeilen dan nog uitleggen?
In een omgeving die aan een aantal standaarden voldoet of die in ieder geval overzichtelijk is, kunnen nieuwe medewerkers zich snel op de inhoud richten – en die is vaak al complex genoeg.
In een omgeving vol verrassingen komt de inhoud pas aan bod als de argeloze collega’s een beetje hun weg hebben leren vinden in de chaos. Dat kan behoorlijk lang duren. En in de tussentijd zul je ze nog ontzettend goed in de gaten moeten houden ook, want wat komt er onvermijdelijk van:

Je maakt fouten
Zeker als je haast hebt, ga je in een onoverzichtelijke omgeving geheid een keer hard onderuit.
Bijvoorbeeld over de documentatie die niet de huidige situatie blijkt weer te geven, terwijl je ervan uitging dat je erop kon vertrouwen.
Of in het geval dat er eerder onderhoud is gepleegd waarbij wel schermnamen zijn aangepast, maar de namen in de programmatuur en de database ongewijzigd zijn gelaten. Ooit komt het moment dat je vergeet dat je ook nog naar ‘Sofi’ moet zoeken als er iets moet gebeuren op het gebied van ‘BSN’. En dan mag je hopen dat je je fout ontdekt voordat die in productie staat, want fouten waarbij je dingen hebt overgeslagen zijn doorgaans lastig te vinden.
En wat te denken van het team dat al zijn producten opsloeg in een directory met de briljante naam ‘temp’? Dat die nooit is weggegooid door een collega die snel wat ruimte wilde maken op de netwerkschijf, is het beste bewijs dat wonderen wel degelijk bestaan.
(Maar misschien is het toch beter daar niet te hard op te rekenen.)

En uiteindelijk merk je dan:

Je hebt geen bewegingsvrijheid meer
Je kunt geen kant meer op: weet niet meer of iets mogelijk is en al helemaal niet wat het dan zou kosten, en blijft het liefst overal maar zoveel mogelijk van af.
En dan maar duimen dat er geen incidenten worden gemeld…

Tja.
Er zit dus niet veel anders op.
Gelukkig hoeft niet altijd alles te worden opgeruimd.
(Ha! Eindelijk een meevaller.)
Als iets in de laatste fase van zijn levenscyclus verkeert, bijvoorbeeld als een applicatie op korte termijn zal worden uitgezet, kun je tijd, geld en energie beter besteden.
(Maar het is wel een goed idee om ergens bij te houden wat er opgeruimd had moeten worden. Voor die keren dat absoluut en 100 procent zeker is dat iets uitgefaseerd zal worden, maar het uiteindelijk toch niet gebeurt.)

In alle andere gevallen hoort opruimen en alles netjes achterlaten gewoon bij het reguliere werk.
Het zou dan ook in planningen en budgetten moeten worden meegenomen en zoveel mogelijk tegelijkertijd met de rest van het werk uitgevoerd.
Soms moet je echter wel prioriteiten stellen: bij een productiecalamiteit is oplossen uiteraard urgenter dan opruimen. Eerst alleen het hoogstnodige, de rest komt later wel.
Net zoals je tijdens een kinderfeestje – qua crisis en stress prima met een productieprobleem te vergelijken – beter wel meteen de marshmallow uit het oor van de hond kunt halen, maar met het her en der afbikken van stukken pannenkoek-met-stroop en het bijknippen van de gordijnen best even kunt wachten tot de kleine gasten weer zijn uitgezwaaid.
Het is echter verstandig om de afrondende acties daarna niet te lang te laten liggen, in de opluchting dat de ellende weer achter de rug is. Het is verbazingwekkend hoe snel je bent vergeten wat er nog gedaan moest worden en daar wordt het alleen maar meer werk van. Bovendien zijn er altijd al spoedig weer andere zaken die de aandacht vragen; zo komt van uitstel gemakkelijk afstel.
Om nog maar te zwijgen van het wonderlijke fenomeen dat er in dat wat weg moet vaak spontaan nieuw leven begint te ontstaan, een verschijnsel dat zich niet beperkt tot aangekoekte macaronipannen. Moet je over het algemeen van goeden huize komen om een ICT-er tot hergebruik te bewegen, als het gaat het om iets dat op de nominatie staat om te worden afgevoerd, is er altijd wel iemand die zijn begerig oog erop laat vallen. En dan blijkt een stukje van die afgesterde code ineens toch weer in gebruik. Kom er dan nog maar eens van af…

Er zijn mensen voor wie opruimen hun lust en hun leven is.
Voor de meesten van ons geldt dat helaas niet.
Gelukkig valt het, als je eenmaal bezig bent, vaak best mee. Achteraf al helemaal. (Dat gevoel: ‘Nou, was dat nou zo erg? Dat zou ik toch eigenlijk best wat vaker kunnen doen…’)
En het is natuurlijk een kwestie van smaak – waarover trouwens prima valt te twisten – maar veel mensen vinden een opgeruimde omgeving ook gewoon prettiger.
Vandaar misschien dat ‘opgeruimd’ niet alleen de betekenis ‘ordelijk, aan kant’ heeft, maar ook ‘blijmoedig’*?

* www.vandale.nl

005-boomstronk op pad
Als je niet opruimt, ga je geheid een keer onderuit…

005-boomstronk nieuw leven
…en er ontstaat spontaan nieuw leven in

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>