Zoek de verbinding

018-Thumbnail aan elkaar gegroeide bomen
Wij ICT-ers zijn net mensen.
En mensen hebben de onbedwingbare neiging om te classificeren, in te delen, te ordenen en te categoriseren. Dat kan reuze handig zijn en allerlei interessante inzichten opleveren.
Niet echter als we ons ordeningstalent inzetten om de wereld te verdelen in ‘wij’ en ‘zij’.
De wetenschapper Philip Zimbardo heeft in zijn Stanford-gevangenisexperiment al laten zien tot welke uitwassen dat kan leiden, in een mum van tijd.
 
Misstanden als in Zimbardo’s experiment zijn in onze brave kantooromgeving gelukkig niet zomaar te verwachten. Dat neemt niet weg dat ook bij ons de samenwerking niet bevorderd wordt door een houding van:
‘We werken weliswaar bij dezelfde organisatie, maar zij zijn gebruikers en wij ICT-ers.’
‘We zijn weliswaar allemaal ICT-ers, maar zij zijn van het rekencentrum en wij van de software.’
‘We houden ons weliswaar allemaal bezig met software, maar zij zijn beheerders en wij ontwikkelaars.’
‘We zijn weliswaar allemaal ontwikkelaars, maar zij ontwikkelen in Java en wij in .Net.’
Enzovoorts…
Het zou natuurlijk prima zijn als de onderliggende gedachte daarbij was: ‘en dus hebben zij allerlei kennis en vaardigheden waar wij profijt van kunnen hebben’, maar meestal komt die eerder neer op: ‘en dus weten zij er niets van’.
 
Dat dit een algemeen menselijk trekje is, betekent nog niet dat er verder niets meer aan te doen valt.
Laten we zorgen dat iedereen die kan bijdragen aan een goed eindresultaat, verandert van ‘zij’ in ‘wij’!
Bijvoorbeeld door mensen in persoon te ontmoeten, al is het maar één keer. Door niet te mailen of te bellen naar collega’s die in de buurt zitten, maar even bij ze langs te lopen. Door eens een praatje te maken over onderwerpen die niet met het werk te maken hebben. Door te bedanken als iemand iets voor je heeft gedaan. Door een compliment te geven als dat op zijn plaats is.
En vooral: door nooit te luisteren naar negatieve verhalen die over iemand worden verteld, maar je eigen oordeel te vormen.
 
Een afdeling waar ik werkte, had veel externe softwareleveranciers, en helaas verliepen die contacten niet altijd probleemloos.
Met één leverancier was de verstandhouding echter wel bijzonder moeizaam.
Daar was dan ook alle reden toe, want als zij hun software aan ons opleverden, zat die doorgaans nog vol fouten en was er veel tijd en herstelwerk nodig voordat die in productie kon worden genomen. Resultaat: boze opdrachtgever, chagrijnige technisch beheerders, mopperende functioneel beheerders, klagende eindgebruikers en hoge kosten. Elke release opnieuw.
Toen ik deze applicatie op een dag tot mijn werkpakket mocht gaan rekenen, bekeken mijn collega’s mij dan ook met een mengeling van opluchting en medelijden. Daar ging ik nog wat mee beleven! Vooral omdat de eerste opdracht was om de leverancier op het matje te roepen en eens stevig de waarheid te zeggen.
Een typisch gevalletje ‘nou, lekker dan’.
 
Ik zag nog niet zo voor me hoe ik het zou gaan aanpakken, maar in ieder geval had ik er weinig zin in om wie dan ook op het matje te roepen voordat ik precies wist wat er aan de hand was. Daar bleek echter moeilijk achter te komen, want behalve het contract waren er nauwelijks onderlinge afspraken te achterhalen. Wel werd me al snel duidelijk dat we zelf ook een aantal flinke steken hadden laten vallen.
En daardoor wist ik ineens wat ik zou gaan doen.
 
Korte tijd later zaten twee vertegenwoordigers van de leverancier  – die ik die dag voor het eerst ontmoette – tegenover onze applicatiebeheerder en mij. Met strakke gezichten, want ze hadden allang begrepen dat ze waren uitgenodigd met het doel ze eens flink de mantel uit te vegen.
‘Ik zal het meteen maar zeggen,’ zei ik, ‘ik heb de verschrikkelijkste dingen over jullie gehoord.’
Gezichten nog strakker.
‘Maar ik ben er vrij zeker van,’ ging ik verder, ‘dat jullie op precies dezelfde manier praten over ons.’
Twee lachjes die net niet meteen onderdrukt konden worden.
‘En volgens mij hebben jullie daar wel gelijk in.’
Verbaasde blikken opzij.
En ik begon uit de doeken te doen wat wij als opdrachtgever zoal verkeerd hadden gedaan.
Het effect was verbluffend. Toen ik klaar was, vertelden mijn gesprekspartners ongevraagd welke fouten zij zelf hadden gemaakt. Daarna was de sfeer zo ontspannen dat we, zonder verwijten over en weer, de belangrijkste pijnpunten onder de loep konden nemen. Die bleken toen niet eens zo moeilijk op te lossen; binnen een half uurtje bedachten we met ons vieren een aantal maatregelen. Vervolgens maakten we nog wat andere werkafspraken, onder andere over wekelijks telefonisch contact, en daarna gingen we in opperbeste stemming uit elkaar.

Met de implementatie van de maatregelen begonnen we nog diezelfde dag.
De eerstvolgende softwarelevering was vlekkeloos en kon zo worden geïnstalleerd en in productie genomen.
Daarna hebben we nog jaren tot volle tevredenheid met elkaar samengewerkt.
Topleverancier.
 
Dus wat ik maar zeggen wil: zoek de verbinding.
Dat kan zomaar leiden tot geweldig mooie resultaten.

018-Aan elkaar gegroeide bomen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>